در حال بازی Outlast | تا کی می‌توانی زنده بمانی؟

بدون شک سبک Survival Horror پا بر جا ماندن خود را مدیون استودیوهای مستقل است. موج بازی های ترسناک که در آن هیچ سلاحی در اختیار ندارید و فقط باید محیط را بگردید با بازی Slender Man شروع شد و بعد از استقبال بی نظیری که از آن شد با بازی هایی مانند Amnesia ادامه یافت و حالا هم Outlast با همین سبک و سیاق منتشر شده است.

من هم از همان تریلر معرفی بازی که تریلر متفاوت و جالبی هم بود منتظر بازی بودم و بلافاصله هم آن را تهیه کردم. شروع بازی بهتر از آن چیزی بود که تصور می کردم. یک شب تاریک، یک آدم عادی که با اتوموبیل به سمت خانه بزرگ و به نظر متروکه ای می رود و فضایی که به لطف گرافیک زیبای بازی ایجاد شده است؛ همه چیز نوید یک بازی ترسناک خوب را می دهد. یکی از اولین چیزهایی که نظرم را جذب کرد پیغامی بود که اول بازی نمایش داده شد. این پیغام با گفتن اینکه بازی دارای خشونت، صحنه های ترسناک، محتوای جنسی و زبان تند است، شروع شد و تصور من این بود که در ادامه بگوید تنها افراد بالای 18 سال بازی را انجام دهند ولی چیزی که واقعا نوشته بود این بود: «از این ها لذت ببرید!»

نکته دیگر انیمیشن های زیبای بازی هستند که به لطف آن ها کاملا حرکات شخصیت اول از نمای اول شخص دیده می شود. برای مثال پاهای شخصیت اول کاملا طراحی شده، وقتی نزدیک دیوار بروید دستانش را هم روی دیوار می گذارد و صدای نفس هایش هم در موقعیت های مختلف ترس یا خستگی شنیده می شود. به جرئت می توانم بگویم که در این زمینه بهترین عملکرد را در بین تمام بازی های اول شخص این سبکی که من تا به حال بازی کردم، دارد. بیشتر ترس بازی تا اینجا به خاطر پریدن های یهویی بوده و کمتر به خاطر فضایش مرا ترسانده است. ضمن اینکه تنها اسلحه شما در کل بازی هم یک عدد دوربین است که به هیچ دردی نمی خورد جز فیلم برداری از صحنه ها و آزاد کردن یک یادداشت در مورد اتفاقاتی که می افتد.

در کل Outlast بازی بسیار خوبی است که پیشنهاد می کنم حتما آن را در لیست خرید یا دانلودتان قرار دهید.