خب مسلما نمیشه اونطوری که بعضی از گیمرها میخوان بازی ای ساخت که در اون بشه قالب کلی داستان رو عوض کرد،چون تغیر این قالب به معنی تغیرکلی بازیه و برای انجام دادن چنین کاری سازندگان 3 مشکل جدی خواهند داشت،اول صرف هزینه و وقت بسیاربیشتر برای ساختن چندقالب متفاوت که در اصل چند بازیه متفاوت با کارکترهایی ثابت اند،دوم بالا رفتم حجم بازی و سوم مرزهایی که تعین کننده ژانر یک بازیه،البته دور از ذهن نیست که تا چندسال دیگه شاهد این نوع بازی هم باشیم ولی تا اونموقع میتونیم به بازی های دیوید کیج دل ببندیم.

اسامی زیادی باید در این لیست باشن،اما در اینجا میتونیم گلچینی از بهترین ها رو ببینیم،بی شک داستان یک بازی مدیون بدمن اون بازیه،یک بدمن وظیفه داره شخصیت بازی رو بسازه،اونو به سمت خودش هدایت کنه،اونو با تجربه کنه،بهش انگیزه بده،و در نهایت با نابودی خودش اونو تبدیل به قهرمان کنه.شاید بشه به نوعی گفت بدمن خودش رو فدای داستان بازی و قهرمان بازی میکنه.

سیاره گمشده،عنوانی که با اینکههمیشه سعی داره داستانی گیرا،نبردهایی خوب،محیطی خوب رو داشته باشه،اما متاسفانه هیجوقت نتونست همه رو باهم بسازه و همیشه یکی از این هارو از قلم میندازه، و متاسفانه در نسخه سوم هم همین اتفاق با نداشتن داستانی گیرا پیش میاد که باعث کم توجهی گیمرها به بازی میشه.

دارک سولز،عنوانی که به سخت بودن شهرت داره،البته نسخه های یک و دو در مقابل نسخه سوم هیچی نیستن، نسخه سوم کلا ناجوانمردانه ساخته شده(خود سازنده ها گفتن از تکنیک های بلادبورن درونش استفاده شده 😐 دیگه تصور کنید ترکیب این دوتا باهم چی میشه).

سری بازی های DA همیشه برای دوستداران بازی های RPG زیبا و لذت بخش بوده،نظر شخصی من نسبت به شکست نسخه دوم اینه که این نسخه اصلی ترین شرط یک بازی RPG رو زیرسوال برد،کارتیمی! در نسخه دوم برخلاف نسخه اول که اگه بدون کارتیمی بازی میکردید حتما شکست میخوردید،شما میتونستید مثل سری بازی های COD یک تنه به دل دشمن بزنید،و این موضوع تا حد زیادی از لذت بازی کم کرد، علاوه براون دلیل دیگه شکست نسخه دوم شاید انتظارات بسیار بالای ما بعد از بازی کردن نسخه اول بود.